رفتن به بالا

رسانه ای برای مردم دماوند

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • دوشنبه ۲۸ مرداد ۱۳۹۸
  • الإثنين ۱۷ ذو الحجة ۱۴۴۰
  • 2019 Monday 19 August
    تهران لطیف
    ٢٨(°C)
    وزش باد ۵(mph)
    فشار ٢۶.٠٢(in)
    محدوده دید ۶.٠(mi)
    رطوبت ٢۶.٠٢(in)
اوقات شرعی

ثبت و پژوهش آداب و رسوم شهرستان دماوند سندی برای آیندگان و جهانی شدن قله دماوند فرصتی برای شهر دماوند است؛ پس به ثبت ملی ۹۰ سال پیش احترام بگذاریم و دماوند را دریابیم.

به گزارش گروه فرهنگی – اجتماعی دماوندم آرزوست، شهری که از یک‌سو به مازندران وصل است و دروازه مازندران محسوب می‌شود و از یک‌سو به شهرری متصل بوده و در یک منطقه جغرافیایی خاص بر سر راه فلات مرکزی ایران، از لحاظ فرهنگی و تاریخی مستقل از سایر مناطق هم‌جوار خود تاکنون زیسته است.

این منطقه میراث معنوی فوق‌العاده‌ای دارد و متأسفانه هنوز پژوهش در حوزه معماری مردمی و مردم‌شناسی و میراث معنوی انجام نشده و یا شده به چاپ نرسیده تا از آن مطلع باشیم.

تولد شهر و شهرنشینی با ساختمان‌های جدید که هویتی ندارند، باعث شده معماری بومی و نیز آداب‌ورسوم غنی شهر و روستاها در حال نابودی یا در حال از دست رفتن باشد.

نگاهی به حوزه لواسانات و قطران و ساخت‌وسازهای بی‌رویه که انجام شده، آیا چیزی از گذشته‌شان باقی گذاشته است؟!؛ میراث مردمی یعنی میراث معماری روستاها و میراث مردم‌شناسی و میراث معنوی این مردمان یکی از جذاب‌ترین بخش‌هاست که نیازمند حفاظت جدی است که متأسفانه به جهت توسعه شهرنشینی کمتر می‌توان از آن حفاظت و آن را نگاه داشت.

اگر چنانچه به میراث مردمی دماوند توجه نکنیم، مطمئن باشیم که دماوند هم همانند لواسانات از دست خواهد رفت و مطمئناً به جهت توسعه شهر و شهرنشینی معماری مردمی و بومی با آن کوچه‌ها و پس‌کوچه‌هایش و به دنبال آن آداب و رسوم فنی مردمی که در آن زندگی می‌کنند، به‌زودی از دست خواهد رفت.

چون به هیچ طریقی نمی‌توان جلوی توسعه شهر و شهرنشینی آن هم به این روالی که پیش می‌رود را گرفت؛ پس تنها یک راه‌حل دارد حداقل بیاییم آن را ثبت و پژوهش کنیم تا سندی برای آیندگان ما باشد.

دماوند، فیروزکوه، لواسانات تا طالقان در یک حوزه و نوار فرهنگی قرار دارند؛ اگر نگاهی دقیق داشته باشیم در این نوار فرهنگی در حوزه معماری و مردم‌شناسی وجه تشابهاتشان را خواهیم فهمید.

امیدواریم که به این نوار فرهنگی توجه شود تا میراث مردمی آن از دست نرود فرهنگ معماری و مردم‌شناسی و میراث شفاهی مردمان این خطه نیازمند پژوهش، حفاظت و معرفی جدی است؛ حوزه‌های لواسانات و طالقان تا حدودی از دست رفته؛ بیایید تا دماوند از دست نرود.

ملی و جهانی شدن کوه دماوند برای شهر دماوند فرصت و بهانه خوبی است تا مسؤولان آن عزم جدی پیدا کنند و فقط به فکر حال نباشند بلکه به فکر باشند که توسعه (البته خوب است) زمانی به اتمام می‌رسد، آن‌وقت می‌بینید که چیزی ندارند تا به آن افتخار کنند.

آنچه که باعث افتخار است میراث مردمی مردمان ماست که دارد از دست می‌رود پس بیایم شهر دماوند را به همراه کوه معرفی کنیم؛ چراکه شاید رسم شهری را که دارای میراث فرهنگی و طبیعی است، نشنیده باشند؛ اما از اسم شهر دماوند را به واسطه کوه دماوند همه مردم ما تقریباً شنیده‌اند.

شهری که ۹۰ سال پیش ثبت ملی شده بود؛ شما هیچ شهری را نمی‌بینید که به‌طور تمام و کمال به ثبت ملی رسانده باشند، ولی دماوند به جهت ویژگی که داشت ثبت ملی شد؛ پس بیایم قدم‌هایمان را تند کنیم.

میراث شفاهی مردم که سال‌هاست با خود به نسل بعد منتقل کرده‌اند، اگر دیر بجنبیم از دست خواهد رفت؛ اگر این فرصت پیش آمده را از دست بدهیم خصوصاً اینکه دماوند پتانسیل لازم را با خود دارد چه از لحاظ میراث فرهنگی و طبیعی که شهر دارد، یعنی توسعه راه‌های شمال که شامل حال شهر دماوند شده و از این تولید راه آن هم به جهت قرار گرفتن در همان موقعیت جغرافیایی بوده است.

کلام آخر اینکه شهر دماوند از یک رو به جهت قرار گرفتن در حوزه فرهنگی کوه دماوند، کوهی که ملی شده و می‌رود که جهانی شود؛ از سویی دیگر شهری که پتانسیل لازم را در حوزه میراث فرهنگی و طبیعی و سرانجام در حوزه گردشگری را دارد و در یک موقعیت جغرافیایی خاص در نزدیکی تهران با آب و هوایی ییلاقی که دارای بستر مناسب گردشگری خصوصاً از لحاظ جاده که یکی از زیرساخت‌های گردشگری است، فرصتی را ایجاد کرده تا شهر دماوند را شأنی و منزلتی بدهیم.

اگر شهر دماوند را نتوانیم همپای کوه جهانی‌اش کنیم، حداقل به ثبت ملی ۹۰ سال پیش احترام بگذاریم؛ شهر را دریابیم و معرفی‌اش کنیم.

همپای کوه دماوند، شهرمان را لااقل شهره ایران کنیم؛ اگر مسؤولان همت کنند آنچه را که می‌خواهیم شاید نتوانیم ولی به‌قدر سعی و وسع خود می‌توانیم اقدام کنیم که شرمنده آیندگان ما نباشیم و بگوییم که تمام توانمان را بکار بردیم و نشد.

به امید شهره شدن دماوندمان در ایران عزیزمان؛ به امید آن روز …

نوشته: مسعود نصرتی

انتهای پیام/م

اخبار مرتبط

نظرات

آخرین مطالب

نمایش مطالب پربازدید